Voorwoord week 2018-08 

Veertigdagentijd : op weg naar meer verbondenheid

Bent u ook altijd zo enthousiast als u een mooie regenboog ziet? Een prachtig kleurenspectrum  waarin rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en paars in elkaar lijken over te vloeien en toch hun eigenheid bewaren.. Maar ook een boog die de hemel en de aarde met elkaar verbindt.

Op de eerste zondag van de veertigdagentijd klonken uit het boek Genesis de woorden van God: ‘Ik zet mijn boog in de wolken. Die zal het teken zijn van het verbond tussen Mij en de aarde.’

Een prachtig beeld om uit te drukken dat God verbonden is met alle mensen. En niet alleen vandaag, maar voor eeuwig, want zijn verbond blijft duren.

Voor die trouw heeft Jezus ook gekozen. Hij is daarvoor eerst de woestijn ingetrokken om na te gaan welke weg hij in zijn leven wilde gaan. Hij werd omringd door wilde dieren. Die wilde dieren waren de verleidingen om te kiezen om te heersen, in plaats van te dienen. Om te kiezen voor zijn eigen weg, in plaats van de weg met elkaar. Maar Jezus hield stand en hield vast aan zijn  goddelijke zending van liefde, vrede en gerechtigheid.

En hoe gaan wij door het leven? Wij krijgen ook met allerlei verleidingen te doen.

Het is niet makkelijk om de goede weg te kiezen. Soms zijn we zo druk dat we elkaar niet meer zien staan. Of geen ruimte meer vinden voor een goed gesprek. De paus roept ons op om ons niet over te geven aan de ziekte van deze tijd, namelijk onverschilligheid. Onze wereld en onze aarde heeft betrokkenheid en verbondenheid nodig.

Dat wij in de komende veertigdagentijd wat meer tijd en aandacht mogen geven aan elkaar. Elkaar tekenen geven van betrokkenheid. Een compliment, een glimlach, een schouderklopje, samen een spelletje doen. Dan wordt het leven lichter en mooier. Dan spannen we bruggen en smeden we banden. Dan zijn we voor elkaar een teken van hoop.

Een hele goede veertigdagentijd gewenst!

Pastor Christianne Saris


Voorwoord week 2018-07 

“Er zijn christenen die leven in een eindeloze vastentijd, zonder dat het ooit Pasen wordt!”

Dit prikkelende citaat is van Paus Franciscus, die hij enige tijd geleden heeft gedaan. Zijn optreden kenmerkt zich weliswaar door eenvoud, bescheidenheid en blijmoedigheid, toch ontziet hij met krachtige oneliners onze kerk en haar gelovigen niet. Paus Franciscus spoort ons – niemand uitgezonderd – aan om naar buiten te keren. Het is de natuurlijke beweging van elke christen. Met lede ogen ziet de Paus aan, hoe de kerken naar binnen gericht zijn geraakt. “De kerk is er niet voor liefhebbers, niet voor de ware gelovigen en niet voor de weinige uitverkorenen”.

Deze lijn mogen wij ook doortrekken naar onze jaarlijkse voorbereidingstijd op Pasen, de Veertigdagentijd, die in deze maand februari is begonnen. Natuurlijk nodigt deze tijd ons uit om tot bezinning te komen, de stilte te zoeken en je relatie met God te (her)ontdekken maar óók daagt deze tijd ons uit om het ware gezicht te tonen van de kerk: hen te omarmen die in materiële, morele en geestelijke nood zijn. Alles mag bijdragen aan de uiteindelijke vreugde van Pasen, die de bron mag zijn van ons leven en geloof.

De Veertigdagentijd wordt vanouds her ook wel een boetetijd genoemd. Wanneer we aan boete denken, denken we al gauw aan die vervelende envelop op de deurmat met alweer een verkeersovertreding. Maar daar gaat het hier niet om - U moet weten dat, wanneer vissers hun visnetten aan het “boeten” zijn, zij dan proberen de draden van hun netten te repareren. Zij knopen dan de losse draden van hun netten aaneen, ze boeten! Hierdoor ontstaat weer een heel en bruikbaar net. Zo is het ook met de boetetijd die ons gegeven wordt. We proberen de losse draden van ons leven te ontdekken en weer in verbinding te brengen met God, met elkaar en met onszelf. Zo worden wij weer een heel mens. Tot vreugde van onszelf en van onze naaste.

Van harte wens ik u – mede namens mijn collega’s – een gezegende Veertigdagentijd toe, dat het ons méér een mens naar Gods hart mag maken.

Pastoor Casper Pikkemaat